İmmünohistokimya nedir?

İmmünohistokimya (IHC), belirli bir numunedeki belirli hücre tiplerini tanımlamak için kullanılabilecek bir tekniktir. Bu prosedür, insanların belirli hücre tiplerinin dağılımı hakkında daha fazla bilgi edinmek istedikleri saf araştırmadan kanserin kaynağını ve evresini belirlemek üzere kanserli tümörlerin muayenesine kadar geniş bir yelpazede kullanılabilir. İmmünohistokimyayı gerçekleştirmek için, numuneyi hazırlamak ve test etmek için kullanılacak birkaç özel ürünle birlikte bir laboratuara erişiminiz olması gerekir.

Birisi bir immünohistokimya çalışması yaptığında, serbest yüzer numuneler de analiz edilebilmesine rağmen, genellikle bir slayt üzerinde hazırlanan ve sabit olan söz konusu doku örneğine özel antikorlar sunar. Antikorlar örnekteki spesifik antijenleri ararlar ve eğer eşleşen bir antijen bulurlarsa kilitlenirler. Daha sonra, fazla antikorları uzaklaştırmak için numune yıkanır ve bağlandığı hücreleri bulanların gerisinde kalır.

Bu aşamada araştırmacı veya patolog, antikora eklenen özel etiketlerden faydalanır. Bu etiketler, numune belirli bir dalga boyunda ışığa maruz kaldığında flüoresan enzimler biçimini alır, bununla birlikte, belirli bir doku tipini vurgulamak için bir leke gibi antikorların kullanılması da mümkündür. Hangi antikorların numuneye yapıştığını görerek, hangi tür hücrelerin bulunduğunu tespit etmek ve numunedeki hücre tiplerinin detaylı bir görüntüsünü oluşturmak mümkündür.

Bir patolog kanserli bir tümörden bir örneği incelediğinde, immünohistokimya çok önemlidir. Patolog, bu tekniği kullanarak kanserin vücutta nerede ortaya çıktığını, numuneye ait olmayan hücreleri arayarak bulabilir. Örneğin, bir karaciğerdeki meme hücreleri, tümörün aslında karaciğere metastaz yapmış meme kanseri olduğunu gösterecektir. Antikorlar ayrıca patologun kanserin evresini belirlemesine yardımcı olabilecek maligniteyi tanımlamak için kullanılabilir.

İmmünohistokimya ayrıntılı, ciddi ve titiz bir iş olsa da, sonuçlar farklı türde hücrelerin varlığını gösteren örnek slayttaki parlak lekeler ve renk çizgileriyle görsel olarak çekici olabilir. Özellikle antikorların flüoresanslı ışığa tepki veren enzimlerle işaretlendiği durumlarda, ayılma haberleri içerdiğinde bile slayt oldukça canlı ve renkli olabilir.